APRIL

Grote Schoonmaak.

Eusj,

het is weer eens zo ver. Het kriebelt en het kratsjt en gelijk alle vrouwen moeten ook wij er weer aan geloven "De Grote Schoonmaak". En geen wonder, dat het mij zo kriebelde en mij zuster Anna zich zo moest kratsjen, u had onze beddestedelakens eens moeten zien; de lijkwade van Turijn was er niks bij, het was pure batik. Kortom, de hoogste tijd. Mijn zuster en ik besloten dit jaar eens geen halve maatregelen te treffen. Alles op onze boerderette zou dit keer onder de schrobber gaan en wij bezwoeren elkander: "dit keer écht álles". Eerst maar eens de dieren naar buiten gedaan; de gebruikelijke procedure. De kalfjes afgewyberd, Banjo en Willy, onze zangvogelen gezogen en geklopt, de beer Davidoff ontslijmd en natuurlijk al het andere haar- en kluifvee met een hard/vochtig doekje afgenomen. Tot slot de stallen besprayed met een bus heerlijke dennengeur en frissegordijntjes gehaakt voor de spilraampjes. Affijn, zo ver zo goed, maar 't is 't eigen goor dat men bestrijden moet. Want: "geen ander vuil als eigen vuil", zoals moeder zaliger altijd zeide. Gelukkig was de ochtend nog dauwfris; dat gedoe met de dieren had nauwelijks een uurtje in beslag genomen, dus hadden we de hele dag nog voor ons. Daarom stelde mijn zuster dat wij alvorens de opkamer eens vol aan te vatten (en dat was wel nodig ook, want de oude wond van vader, een schampschot dat hij in het interbellum verkregen had en dat wij als aardig aandenken aan hem in het kabinetje bewaren, begon al flink te rieken) dat wij daarvoorheen een snel ontbijt zouden nuttigen. Maar natuurlijk; werken maakt hongerig. Dus terwijl mijn zuster in de keuken de ochtendboterham prepareerde nam ik alvast in onze lounge wat voorvaderlijke schilderijen,waaronder een echte Anton Pieck en enige werkjes toegeschreven aan R. Poortvliet alsmede het driepunts hertengewei dat grootmama op zondag naar de hoogdienst placht te dragen met bleekwater af. Daar knapte de boel wél van op. Zelfs dat nare donkere sombere schilderwerkje van ene Breitner (waar moeder in haar dagen zo van opgaf) werd zienderogen lichter. Helaas kon ik nog steeds niet zien wat het voorstelde, maar allah, schoon is schoon. Nadat ik ook nog "Het Eerste Avondmaal" van van Meegeren een geduchte schrobbering had gegeven riep mijn zuster dat ik ter tafel kon stijgen. Het eerste wat mij trof toen ik de keuken entreerde, en het trof mij vol tussen de ogen, was de dubbele fluimommelet die mijn zuster spatelsgewijze in de lucht trachtte te keren. Het tweede (nadat ik de ogen met 93% boorwater had gespoeld) was dat zij tot vér boven de veterlaarsjes stond te drabbellen tussen kruim, prak en blaasham. Ook viel mij op dat zij in die korte spanne tijds de ramen van onze keuken had weten te doen aankoeken tot welhaast kogelvrij glas, de houtstoof waarachter ze stond te kokkerellen was opeens voorzien van allerlei barokke uitsteeksels waar ze in de Sint Pieter nog jalours van konden worden en de wandklok, ach de wandklok zoude voor immer op 5 voor half 8 blijven staan. En dan de staat waarin zijzelve verkeerde, menig punker had indertijd een moord begaan voor zo een hanenkam met bijpassende versierselen. De deegslierten gutsten langs haar onderlijf. Nou weet ik dat mijn zuster geen keukenprinses is, maar dat ik haar voor- niet eens meer van haar achterkant kon onderscheiden, dat ging mij vér.
Té ver. Ach u raadt het al lieve lezer, op dat moment begreep ik dat men de bron van alle smetten met wortel en tak moet uitroeien. En terwijl mijn zuster nu geboeid en afgetaped (tegen het schreeuwen) ligt te wachten tot de ketels koken voor het ammoniakbad dat haar zuiveren zal, rest mij nog luttele tijd enige woorden tot u te richten en ik spreek mét de profeet;"
'T is dat wat de mensch het meeste vreest,zijn/haar*  zuster als 't allervuilste beest.
(*doorstrepen wat niet verlangd wordt)

Anna S.