DECEMBER

Donkere Dagen.

December. Ach, wat zullen wij er van zeggen. Voor sommigen onder u een der heugelijkste tijden van het jaar. Voor anderen echter...
Neem nu ons beiden, mijn zuster en mijzelve, voor ons begint deze maand al met het nodige chagrijn. Wij geloven er namelijk niet in. En dat heeft natuurlijk als uiterste consequentie dat we zelf cadeautjes moeten bedenken en maken en dan ook nog voor elkander! Eusj.
Ach, soms valt er toch wel het een en ander te lachen, zoals die keer dat mijn zuster mij een haarborstel had gegeven en ik dacht dat het een ingepakte bunzing was, (of was het nou toch andersom, ik weet het niet meer precies). Maar affijn, het zelfgemaakte vetschort dat ik mijn zuster schonk was in elk geval een schot voor de boeg.
Maar dan de Kerst. Eusj, als ik alleen al denk aan al het stil verdriet dat ons te wachten staat. Want je wilt toch elk jaar wat smakelijks op tafel met die dagen, en tja, dan zal er toch weer iemand aan moeten geloven.Nou is dat op een kleine boerderette als de onze, met een alles behalve complete veestapel toch telkenmale weer een ingrijpende gebeurtenis. Want wat zal de pot dit jaar schaffen?
We hebben natuurlijk ons kluifvee; de kip Josje, (al jaren van de leg, maar toch) onze tortelduifjes Banjo en Willy en Leda, de buizerd die 2 winters geleden is komen aanlopen.
Onder de schubachtigen tellen we Winston, Gazelle en die andere, onze drie meer dan gezeglijke koy-karpers. En verder dan nog de minder of meer behaarden, waaronder Davidoff, het machtige man/varken en bijvoorbeeld de kleine maar kwistige Elzas, die wij nog eigenhandig uit de met stenen verzwaarde jutten zak hebben gesjord waarmede onze buurman Bagerlap alreeds aan de rivieroever stond te jonassen. De rest hebben we maar gelaten, want 12 is echt te veel. (Maar nu ik er zo over nadenk, het is een vrijelijk beestje onze Elzas, maar hij zou af en toe wel eens wat dankbaarheid mogen tonen). En dan zo nog wat van het een en ander aan twee- en meervoeters. Kortom het is altijd weer een loodzware beslissing, wie zullen wij ditmaal het mes tonen.
Daartoe hebben mijn zuster en ik "De Loterij Des Levens" ingesteld (en daarvan krijgt echt niemand het program).
Als volgt: wij vervaardigen voor elk dier een briefje, met zijn of haar naam daarop (en laat het dit keer toch graag niet Witje wezen, het simpele geitebokje) en deponeren dat verolgens stevig dubbelgevouwen in een gezellige kerstmannenmuts (om het geheel en al nog enigzins een feestelijk cachet te verschaffen) daarop husselen wij dit alles door elkander (ik denk dat ik er deze keer mooi 18 briefjes met de naam van Hetty onze bunzing bij doe, die is toch al veel te oud en vertoond tekenen van waterkont) en trekken vervolgens geheel geblindeerd een lot.
Eusj.
Ik geef toe, vorig jaar viel er met de kerst wel meer dan een traan in de verder goed gemarineerde paardenrug.
Maar goed lieve lezer, door maar weer ik moet nog een hoop doen voor 6 december.
's Even zien, het gedicht heb ik zo goed als af:

Lieve Zuster, 
hier voor u een jumper.
Sint.

Nu alleen het voorpand nog.

Uw Anna Schalkens.

DECEMBER

Donkere Dagen.

December. Ach, wat zullen wij er van zeggen. Voor sommigen onder u een der heugelijkste tijden van het jaar. Voor anderen echter...

Neem nu ons beiden, mijn zuster en mijzelve, voor ons begint deze maand al met het nodige chagrijn. Wij geloven er namelijk niet in. En dat heeft natuurlijk als uiterste consequentie dat we zelf cadeautjes moeten bedenken en maken en dan ook nog voor elkander! Eusj.

Ach, soms valt er toch wel het een en ander te lachen, zoals die keer dat mijn zuster mij een haarborstel had gegeven en ik dacht dat het een ingepakte bunzing was, (of was het nou toch andersom, ik weet het niet meer precies). Maar affijn, het zelfgemaakte vetschort dat ik mijn zuster schonk was in elk geval een schot voor de boeg.

Maar dan de Kerst. Eusj, als ik alleen al denk aan al het stil verdriet dat ons te wachten staat. Want je wilt toch elk jaar wat smakelijks op tafel met die dagen, en tja, dan zal er toch weer iemand aan moeten geloven.Nou is dat op een kleine boerderette als de onze, met een alles behalve complete veestapel toch telkenmale weer een ingrijpende gebeurtenis. Want wat zal de pot dit jaar schaffen?

We hebben natuurlijk ons kluifvee; de kip Josje, (al jaren van de leg, maar toch) onze tortelduifjes Banjo en Willy en Leda, de buizerd die 2 winters geleden is komen aanlopen.

Onder de schubachtigen tellen we Winston, Gazelle en die andere, onze drie meer dan gezeglijke koy-karpers. En verder dan nog de minder of meer behaarden, waaronder Davidoff, het machtige man/varken en bijvoorbeeld de kleine maar kwistige Elzas, die wij nog eigenhandig uit de met stenen verzwaarde jutten zak hebben gesjord waarmede onze buurman Bagerlap alreeds aan de rivieroever stond te jonassen. De rest hebben we maar gelaten, want 12 is echt te veel. (Maar nu ik er zo over nadenk, het is een vrijelijk beestje onze Elzas, maar hij zou af en toe wel eens wat dankbaarheid mogen tonen). En dan zo nog wat van het een en ander aan twee- en meervoeters. Kortom het is altijd weer een loodzware beslissing, wie zullen wij ditmaal het mes tonen.

Daartoe hebben mijn zuster en ik "De Loterij Des Levens" ingesteld (en daarvan krijgt echt niemand het program).

Als volgt: wij vervaardigen voor elk dier een briefje, met zijn of haar naam daarop (en laat het dit keer toch graag niet Witje wezen, het simpele geitebokje) en deponeren dat verolgens stevig dubbelgevouwen in een gezellige kerstmannenmuts (om het geheel en al nog enigzins een feestelijk cachet te verschaffen) daarop husselen wij dit alles door elkander (ik denk dat ik er deze keer mooi 18 briefjes met de naam van Hetty onze bunzing bij doe, die is toch al veel te oud en vertoond tekenen van waterkont) en trekken vervolgens geheel geblindeerd een lot.

Eusj.

Ik geef toe, vorig jaar viel er met de kerst wel meer dan een traan in de verder goed gemarineerde paardenrug.

Maar goed lieve lezer, door maar weer ik moet nog een hoop doen voor 6 december.

's Even zien, het gedicht heb ik zo goed als af:

 

Lieve Zuster,

hier voor u een jumper.

Sint.

 

Nu alleen het voorpand nog.

 

Uw Anna Schalkens.