FEBRUARI

Lieve lezer dezes, help.

 Als u degene bent die dit haastig schrijven onder ogen krijgt, trek dan zo spoedig mogelijk, met medeneming van enkele stompe maar vooral ook scherpe voorwerpen ten strijde, om mijn zuster en mij zelve te redden van een wisse toekomst. Wij zijn in een zwaar parket beland. Weliswaar een prachtig parket, geheel vervaardigd van iets wat best wel op hout lijkt, met ingelegde motieven die geloof ik iets met fruit of zo te maken hebben. Maar desalnietemin een zwaar, wellicht levensbedreigend en ook lastig parket.

Maar lieve gezusters, hoor ik u bijna vragen, lieve zusters, hoe bent gij beiden in deze hachelijke toestand geraakt. Welnu lezers, dat zal ik u aanstonds gaan uitdoeken, en wel via de zogenaamde FLASH BACK.

(Het beeld wordt nu wat troebelig en begint licht te huiveren, er weerklinkt een aarzelend muziekje, en plotseling bevind u zich in "De Waskom", schitterend gelegen in een rivierdal en groen omzoomd door een tuin die volgestouwd is met beelden, zoiets als uit de kluiten gewassen tuinkabouters, maar dan in diverse staten van ontkleedheid, wat minder kleurig, meer een soort van grauwe betontint en allen van het vrouwlijk geslacht. Er staan er wat dampende hutten en is er een kraantje waaruit je gratis water mag drinken, zoveel als je maar op kunt. Verder is deze tuin voorzien van dames van allerlei kunne, gehuld in badjas. Kortom, wij bevinden ons in een beautycentrum!!! Het beeld word nu weer wat stabieler. de wringende klanken vervagen en plots hoort u boven dit alles heen mijn albasten stemgeluid weerklinken.)

Ach, het begon allemaal zo mooi. Wij waren door de ganse bevolking van ons  dorpje even bezijden de middelgrote rivieren op lichte doch dwingende wijze gemaand om een beautycentrum te bezoeken, teneinde er nu eens eindelijk iets aan te laten doen, want zij werden er ook dagelijks mee geconfronteerd als wij ons buitenshuis begaven en als ze ons toevallig ontmoetten bij de plaatselijke supermarkt verging hen onmiddelijk de lust tot boodschappen doen, laat staan die dan ook nog toe te bereiden en op te eten. En meer van dergelijke argumenten. En wat bleek? Al die goede zielen hadden een half jaar lang links gekeerde yochurt met smaakstoffen gegeten, teneinde ons met de spaarzegeltjes op de verpakking gratis een kuurdag aan te bieden waarvan zij hoopten dat dat verbetering zou aanbrengen. Mijn ogen beginnen nog te tranen als ik er weer aan terugdenk. Wat een verfijnd gebaar om iemand op dergelijke subtiele wijze op zijn lichamelijke en hygiënische tekortkomingen te wijzen. Affijn, de volgende ochtend vertrokken mijn zuster en ik welgemutst (wij droegen voor die gelegenheid onze zondagse hoedjes) naar het als gerenommeerd bekendstaande centrum "De Waskom". Wij werden aldaar hartelijk ontvangen met een kopje koffie met "iets" erbij. Wat voor iets het nou eigenlijk was kan ik niet precies zeggen, maar het wás wel iets.  En toen begon het. Wij werden naar een kamer met kastjes gebracht en gedwongen ons uit te kleden. Toen wij even daarop de badzaal betraden, werd ons van alle kanten toegeroepen dat het dragen van een badjas dan wel niet verplicht was, maar in ons geval zéér wenselijk. Een badjas?! Die hadden wij geeneen meegebracht, maar geen nood, mijn zuster fluisterde mij toe dat wij onze schorten toch bij ons hadden, je weet immers nooit in wat voor omstandigheden men terecht komt. Toen wij deze dus snel voorbonden verstomde het rumoer allengs. Daarna werden wij een van de houten hokken in gedreven alwaar ze de kachel zo hard stookten dat de dampen eraf sloegen. Wat een verspilling van energie, denk toch eens aan ons milieu, de broeikasgassen en dergelijke. Maar affijn, het was er zo onaangenaam heet in dat hokje, dat wij de deuren flink hebben opengegooid om de boel eens goed te luchten en op te frissen. Wat een verademing. Daarna, zo stond op het dagschema, mochten wij vrij rondwandelen door de tuin totdat wij opgeroepen zouden worden voor "De Gezichtsbehandeling". Nou ik kan u wel vertelen dat je in deze tijd van het jaar buiten lopend toch niet veel aan een schort hebt. Dus eerst zagen wij het nog als een weldaad toen we eindelijk binnen mochten komen om behandeld te worden. Dat was weer snel over. Eerst werden wij hardhandig gewassen met een soort grove washand. Daarna werden onze gezichten besmeerd met iets van ongebluste kalk, teneinde onzuiverheden en vereelting van de gezichtshuid te verwerken. En daarna kwam (wat wij toen nog dachten) het allerergste. Ze gingen de haren van onze wenkbrauwen er op sadistische wijze een voor een uittrekken. Wat een marteling, wat een kwelling. Toen wij dan ook op heftige toon protest aantekenden werd ons op geruststellende manier uitgelegd dat dit onze oogopslag zeer ten goede zou komen, onze ogen veel beter uitkomen, ja ze zouden zelfs zichtbaar worden door de verwijdering van alle overtollige haartjes. Op onze aanvraag, omdat dit toch wel een zeer pijnlijk proces was, hebben ze het verder afgemaakt met een tondeuze. En toen begon de ellende pas echt goed. Wij werden naar een gecappitonneerd kamertje met geluidswerende wanden overgebracht alwaar ons een spoeling met ontslakkende werking werd aangedaan. Ja inderdaad dezelfde smeerlapperij die we destijds Patty Brard live op de t.v. hebben zien uithalen. Kortom het was de bedoeling dat onze ingewanden schoongewassen zouden worden door middel van water dat met kracht in zeg maar het andere uiteinde van het spijsverteringskanaal werd ingebracht. Ach u had ons daarna eens moeten zien. Of beter ook eigenlijk niet. Wij renden als omgekeerde waterspuwers die je ook wel eens op kathedralen en andere antieke gebouwen ziet, door het kuurcentrum, water en nog veel meer in het rond sproeiend uit onze achterdeurtjes, in een poging tijdig de toiletten te bereiken. Maar helaas. Nadat de boel weer een beetje was opgeruimd en aangedweild togen we op pad voor de nu echt allerlaatste behandeling van deze dag met het vaste voornemen dat het nu niet meer gekker moest worden, en dat we niet zomaar vanalles met ons lieten uithalen. Deze laatste behandeling leek op het begin nogal onschuldig. Hij bestond uit een lichaamsverpakking met esthetische oliën om de werking van de onreine huid te verbeteren. Toe dan maar zeiden wij, als het toch gratis is. We werden eerst met de grove kwast ingewreven met slaolie en vervolgens ingepakt met huishoudfolie. Toen ik klaagde dat de verpakking wel erg strak zat, werd mij op effectieve wijze de mond gesnoerd door er nog een lag bubbeltjes plastic omheen te draaien.  

En daar liggen wij nu, ingezwachteld als moderne maar  zweterige mummies onder een dikke laag hooi te broeien. Wij zijn machteloos, onze bewegingsvrijheid is ons geheel en al ontnomen. Geen vin kunnen wij verroeren en al helemaal niet iets anders. In angst en beven wachten wij op u goede lezer, om ons te bevrijden uit dit onzalige oord van wenen en tandengeknars. Alstublieft, kom snel, we houden het niet veel langer.

Was getekend,

Kaat en Anna Schalkens.