JANUARI

Eusj,

het was weer zover, oudjaar.
Mijn zuster Kaat en ik zaten als gewoon eenzaam getweeën aan de olieflap (het was tegen tienen, we moesten nóg twee uur) toen zij plotseling tot mij gewaarde: ''en zuster, hebt u al goede voornemens ?''. Goede voornemens, goede voornemens, nou moet het toch niet gekker worden, wilde ik haar toevoegen, Maar helaas, zij was mij alreeds voor. "Laten wij" zo galloppeerde zij onderhands verder, "laten wij samen een goed voornemen stellen". Samen, samen, nou moet het toch niet gekker... zo wou ik luidkeels riposteren, doch het was al te laat. Kaat was niet meer te stuiten in haar nieuwjaarsdriften. "Laten we samen, morgen" zo gireerde zij "morgen de eerste dag van het verse jaar er eens met een schone lei uit eten gaan". Uit eten, uit eten, nou moet het niet... wilde ik een duit in het zakje doen, maar dat kwam er niet meer van. Want juist op dat moment brachten die rotjochies van onze buurman Bagerlap, Braampje en Leeuw een rotje tot ontploffing, waarop wij dachten dat het laatste uur nu eindelijk geslagen had, elkander geluk en nacht wensten en bedstedewaarts vertrokken.
(Anderdaags bleek het pas vijf minuten na tien geweest te zijn wat wij niet betreurden, want wij hadden daardoor de oudjaars conference van de adhd patiënten Jannsen en Lebbers niet hoeven zien).
Affijn, zo door mijn zuster gezegd, zo gedaan. Daar zaten wij dus op 1 januari des middags om 5 uur in de (alweer volgens mijn zuster) gunstig bekend staande gelegenheid de Eetherije. (Hoewel zo gunstig leek mij deze uitspanning nu ook weer niet, want er zat nog geen zieke kip op ons beiden na).
Maar al snel werd ons gevraagd wat of wij wilden drinken. Nadat wij onze dubbele chocomel geserveerd hadden gekregen kwamen er twee enorme borden met een heel klein kleddertje van het een of ander ter tafel. "Dit hebben wij niet besteld" zo merkten wij snedig op (want het winstbejag der midenstand kent zoals bekend geen grenzen en wat zou zoiets wel niet kosten gezien de grote borden).Doch, dit was enkel en alleen bedoeld om ons te amuseren kregen wij aanstonds vermeld. Nou dat lukte niet zo best want hoe glad en wit het tafelkleed ook was, met natte erwtjes kun je eenvoudigweg niet goed knikkeren. En al helemaal niet meer nadat mijn zuster in het vuur van haar spel de chocomel omstootte. Maar wij hebben meteen rijkelijk zout over de vlekken gegooid, wat zoals iedereen weet in zo'n geval het beste is. Daarna kwamen er groene druiven op tafel. Eusj, zo onrijp heb ik ze nog nooit gegeten. Helemaal zuur, ik spoog d'rover. En dan ook nog zo'n grote harde pit in het midden dat m'n bovenbitje ervan brak. Bah.
Ach, dat lijmen we thuis wel weer met wat gluton poogde mijn zuster mij te troosten nadat ik de stukken op tafel had gelegd.
En eindelijk, daar kwam het dan, de avondboterham. Opgebracht in een mandje en nogal weinig voor ons twee. Er zat ook niks bij, geen worst, geen hagelslag, alleen wat boter. Toen ik de groenige stukjes uit de boter gehaald had en de korsten van het brood gesneden (want wat wilt u zonder bovenbit) kregen we ten lange leste wat binnen.
We hebben nog even gezeten en toen we niemand zagen de borden opgestapeld en naar de keuken gebracht. Uiteindelijk hoefden we na onze grieven geuit te hebben niks te betalen.
Later thuis sprak mijn zuster Kaat ferm: "ik zet daar nooit geeneen voet meer over den dorpel".
Nou moet ik morgen dus alleen de stukken van mijn bovenbit terughalen, want zonder, neen dat gaat ook niet.

Anna Schalkens.