NOVEMBER

Eerbiedwaardige Zuster Anna Schalkens,

ach hemelenaarde nog aan toe, wat mij nu weer geschiedt is en u niet omdat u weer zo nodig moest klaverjassen met Biels Verpoten en Ampergien. Wat mij dus wel geschiedt is, op het ongeloofwaardige toe. Maar u Zuster, u kent mij en beseft dat elke pennestreek ongelogen is. U kent mijn inborst als de uwe en beseft terdege dat als uw vinger klopt de mijne zweert. Waarachtigheid is toch het oorkussen dat wij beide delen?Welnu dan.
Het was gisteren.
En denk nu niet meteen :"Hoezo gisteren en waarom gisteren en wie garandeert mij dat het gisteren was". Neen zuster, ik verklaar u hierbij volbloeds het was gisteren. Gisteren, de eerste dag van ons tweedaags bijna-bejaarden uitje waar ik altijd zo gretig aan deelneem en jaarlijks bloedstollend naar opzie.
Het was gisteren de eerste dag van ons tripje en zoals u weet is de eerste dag altijd de verassingsdag. Zo ook welnu ditmaal.De ochtend begon al met een vette tegenvaller, Gaus onze vaste chauffeur was wegens panische angstaanvallen opgenomen in Het Gesticht (waarom was ons niet duidelijk, wij zijn met ons vaste clubje bijna-bejaarden toch immer heel ondernemend en dienstig jegens onze chauffeur) en werd derhalve waargenomen door ene Grint. Nu weet ik wel, een naam zecht niet alles, maar in dit geval wel veel.
Deze Grint dus, beweerde al vanaf de ochtendstond dat vandaag (gisteren dus, ongejokt) dat op ons reisprogramma stond : Een dagtocht naar het vertrokken land van Pieck!!! Haha waagde ik te zeggen, haha (want u kent mij, cynisch en hard) haha Pieck. Daar had deze Grint even niet van terug. Hij stond als de eerste de beste Griekse wijsgeer mooi even met de mond vol kiezelstenen. Maar voort ging het, met de harde knoet werden wij in de bus gejaagd, en Zwempje, die toch al niet zo goed ter been is werd nog even met de hete lepel aangedrukt.(Maar eerlijk is eerlijk, Zwempje had zelf om de hete lepel gevraagd).
En aldus, allen aangezeten startte deze Grint de motoren en verzocht (nou ja, verzocht) ons de oogkleppen aan te binden. Pas op dat moment werd ik gewaar dat onze trouwhartige bus geheel en al geblindeerd was. Dus die oogkleppen waren helemaal niet nodig, wat een doorzichtige truck!Haha weerklonk het toen van mijn kant, haha (want niet alleen ben ik hard en cynisch, maar ook tartend t.z.t.) waarop er een lichte ter waarschuwing bedoelde stroomstoot van 800 Ampere via de buszetel mijn achterdeel beroerde. Ahah zeide ik nog. Daarna was ik even stil.
Toen wij uren later (of waren het dagen, weken, maanden? Neen neen gisteren was het, wezenlijk ook al leek het op iets anders) de bus weder verlieten stapten wij op onbekende grond. Op verzonken grond wel te verstaan, op het vertrokken land van Pieck, tweeduizend voeten onder de waterspiegel, land van fabelen en duimzuigerij. Land van schone neuzen, land dat nimmer vermocht te bestaan. Het land.... ach het land zelve.
We hebben die middag nog veel pret gehad, ik ben wel 4x van de hoge afgegaan en tot slot kregen we allen nog een blikje fristie.

Was getekend vandaag, maar ging eerlijk waar over gisteren, ten bewijze stuur ik u het lipje van de fristie mee (want in Pieck hebben ze nog losse lipjes) de uwe van waarachtigheid 4 maanden oudere zuster; dus in alles wat voorlijk,

Anna.